Wrastający paznokieć syna senatora Lenza ważniejszy od pacjentów na OIOM-ie? NFZ potwierdza nieprawidłowości

Państwo, które miało być „uśmiechnięte” i europejskie, coraz bardziej przypomina republikę znajomości i telefonów „od ważnych ludzi”.

NFZ potwierdził: zabieg syna Lenza był poza systemem

Sprawa, którą kilka tygodni temu ujawniła Wirtualna Polska, dziś została praktycznie przypieczętowana przez kontrolę Narodowego Funduszu Zdrowia. Raport NFZ potwierdza najważniejsze ustalenia dziennikarzy. Syn senatora KO Tomasza Lenza został przyjęty z pominięciem standardowej procedury. Nie przeszedł normalnej ścieżki przez izbę przyjęć, nie został formalnie zarejestrowany jako pacjent oddziału ani poradni chirurgicznej, a sam zabieg nie znalazł odzwierciedlenia w systemie informatycznym szpitala.

Dalsza część tekstu pod wpisem. 

Najmocniej brzmi jednak ustalenie NFZ, że świadczenie zostało udzielone „poza systemem świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych”. Trudno o bardziej kompromitującą ocenę dla placówki publicznej utrzymywanej z pieniędzy podatników. W praktyce oznacza to jedno: zwykły obywatel musiałby czekać, przechodzić procedury i odbijać się od drzwi poradni, natomiast rodzina wpływowego polityka mogła liczyć na specjalne traktowanie.

Pacjenci OIOM-u zostali bez lekarzy!

Jeszcze bardziej bulwersujące są ustalenia dotyczące samej organizacji pracy szpitala. Tego dnia na dyżurze byli tylko chirurg oraz anestezjolog. Obaj opuścili swoje oddziały, by przeprowadzić zabieg u syna senatora KO.

W tym samym czasie na oddziale chirurgii przebywało 23 pacjentów, a na OIOM-ie kolejnych pięciu. NFZ jednoznacznie potwierdził brak zapewnienia całodobowej opieki lekarskiej na tych oddziałach.

To właśnie tutaj kończą się wszystkie polityczne sztuczki i PR-owe tłumaczenia. Trudno wmówić opinii publicznej, że wrastający paznokieć był sytuacją wymagającą praktycznie uprzywilejowanego trybu działania szpitala. Jeszcze trudniej przekonać ludzi, że zejście lekarzy z dyżuru nie miało znaczenia. Pacjenci na OIOM-ie nie są statystyką. Tam trafiają ludzie walczący o życie.

Lenz idzie w zaparte mimo ustaleń NFZ

Mimo miażdżących ustaleń kontroli senator Tomasz Lenz nadal próbuje przekonywać opinię publiczną, że wszystko odbyło się prawidłowo. Polityk oraz jego żona pokazują papierową dokumentację i tłumaczą, że zabieg był uzasadniony medycznie, a dziecko miało mieć stan podgorączkowy i obawiać się igieł.

Problem polega na tym, że kontrola NFZ dotyczy faktów, a nie emocjonalnych tłumaczeń. Fundusz jasno wskazał brak wymaganej dokumentacji elektronicznej, brak rejestracji świadczenia i naruszenie zasad organizacji pracy szpitala. Coraz bardziej wygląda to więc na klasyczne polityczne „pójście w zaparte”. Nawet wtedy, gdy instytucja państwowa potwierdza nieprawidłowości, polityk obozu władzy próbuje przekonywać, że właściwie nic wielkiego się nie stało.

Dalsza część tekstu pod wideo.

134 tys. kary dla szpitala. Zapłacą… wszyscy pacjenci!

Szpital został ukarany kwotą 134 tys. zł. –  jest to równowartość dziennego ryczałtu z kontraktu NFZ. Tyle że tej kary nie zapłaci senator Lenz ani osoby odpowiedzialne za organizację zabiegu. Zapłaci publiczna placówka utrzymywana z pieniędzy obywateli. W Polsce wygląda to właśnie tak: wpływowi korzystają z przywilejów, a rachunek trafia do społeczeństwa.

Cała historia brutalnie obnaża prawdę o stanie państwa i służby zdrowia. Oficjalnie słyszymy o europejskich standardach, równości i nowoczesnym państwie. W praktyce coraz częściej przypomina to system z krajów trzeciego świata, gdzie wszystko zależy od nazwiska, telefonu i politycznych kontaktów.

Jedni miesiącami czekają na zabieg, inni dostają lekarzy „na telefon”. Jedni stoją w kolejkach, inni trafiają poza systemem. Jedni słyszą, że „procedury są procedurami”, inni nagle okazują się ważniejsi niż pacjenci oddziałów szpitalnych.

Sprawa rodziny Lenza stała się czymś więcej niż lokalnym skandalem. To symbol państwa, w którym równość obywateli, mówienie o „dobru Polek i Polaków” coraz częściej istnieje już tylko w oficjalnych przemówieniach polityków.