Organizacja Narodów Zjednoczonych. Komisje śledcze i specjalni sprawozdawcy ONZ w swoich najnowszych raportach (m.in. z kwietnia 2026 r.) wskazują na akty ludobójstwa. Niezależna Międzynarodowa Komisja Śledcza ONZ stwierdziła, że w okresie od października 2023 r. do lipca 2025 r. siły izraelskie dopuściły się czterech kategorii czynów ludobójczych w Gazie z zamiarem zniszczenia grupy palestyńskiej. Głód jako broń. Celowe blokowanie dostaw żywności, wody i paliwa doprowadziło do „wywołanego sztucznie głodu”, co stanowi zbrodnię wojenną. Bezprawna okupacja. Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości (MTS) uznał, że dalsza obecność Izraela na okupowanych terytoriach palestyńskich jest nielegalna i musi zostać zakończona.
Amnesty International. W raportach (z 2024, 2025 i 2026 r.) organizacja ta oficjalnie stwierdza, że wojna Izraela w Gazie to ludobójstwo. Dokumentacja Amnesty obejmuje bezpośrednie i masowe ataki na ludność cywilną i infrastrukturę medyczną. Wymuszone przesiedlenia niemal 90% populacji Gazy w warunki zagrażające życiu. Używanie retoryki dehumanizującej przez najwyższych urzędników państwowych, co według organizacji stanowi dowód na „zamiar ludobójczy”.
Human Rights Watch (HRW) w swoim raporcie na rok 2026 oskarża Izrael o zbrodnię eksterminacji, poprzez całkowite odcięcie wody i prądu, oraz apartheid i prześladowania. Organizacja ta podtrzymuje, że system kontroli na Zachodnim Brzegu i w Gazie spełnia definicję zbrodni apartheidu. Czystki etniczne. Zniszczenie blisko 80% budynków w Gazie sprawiło, że duża część terytorium stała się niezdatna do zamieszkania, co jest określane jako próba trwałego usunięcia ludności palestyńskiej.
Międzynarodowy Trybunał Karny w listopadzie 2024 roku wydał nakazy aresztowania premiera Benjamina Netanjahu i byłego ministra obrony Yoava Gallanta. Zarzuty obejmują zbrodnie wojenne i zbrodnie przeciwko ludzkości, używanie głodu jako metody prowadzenia wojny, umyślne kierowanie ataków na ludność cywilną.
Dane statystyczne (według OIC i OCHA). Według danych z kwietnia 2026 r. raportowanych przez Obserwatorium OIC oraz agencję OCHA liczba ofiar śmiertelnych przekroczyła 73 000, a rannych ponad 180 000. Ponad 70 % ofiar to kobiety i dzieci. Na Zachodnim Brzegu odnotowano gwałtowny wzrost przemocy ze strony osadników, wspieranych przez armię, co skutkuje wysiedleniami całych społeczności beduińskich.
W nieco innym duchu wypowiada się rabin Elhanan Beck. W swoich wystąpieniach ostro krytykuje premiera Izraela. Nazwał Benjamina Netanjahu „Amalekiem naszych czasów”. W tradycji żydowskiej Amalek to archetyp zła, który próbuje zniszczyć naród żydowski. Według Becka, to właśnie Netanjahu i ideologia syjonistyczna stanowią największe zagrożenie dla żydów, ponieważ prowadzą do rozlewu krwi i odciągają ludzi od wiary. Rabin stwierdził, że Netanjahu jest gotowy „zabić miliony”, by utrzymać się przy władzy, i oskarżył jego rząd o prowadzenie działań o charakterze ludobójczym wobec Palestyńczyków. Rabin twierdzi, że to „bezbożny syjonizm” i polityka Netanjahu są prawdziwym „Amalekiem”, ponieważ niszczą moralne fundamenty judaizmu i sprowadzają nieszczęście na obie grupy – Palestyńczyków i żydów.
Na koniec opinie z Iranu. Główne agencje koncentrują się na kilku kluczowych narracjach, takich jak „Ludobójstwo” i „Apartheid”. Media irańskie nazywają działania Izraela w Strefie Gazy „systematycznym ludobójstwem” oraz „zbrodniami przeciwko ludzkości”. Izrael jest nazywany „reżimem syjonistycznym”. Irańskie media kładą ogromny nacisk na to, że zbrodnie te są możliwe tylko dzięki „zielonemu światłu” od Stanów Zjednoczonych. USA są przedstawiane jako wspólnik, który dostarcza broń użytą do zabijania cywilów. Potwierdzają to drastyczne obrazy i relacje dotyczące dzieci i kobiet i statystyki dotyczące liczby zabitych dzieci. Izrael nazywa się „reżimem zabijającym dzieci”.
W narracji irańskiej Palestyńczycy nie są jedynie ofiarami, ale przede wszystkim bohaterami „Osi Oporu”. Media irańskie wychwalają działania Hamasu i Islamskiego Dżihadu jako legalną formę walki z okupantem. Irańskie media starają się mobilizować opinię publiczną w świecie muzułmańskim, sugerując, że obrona Palestyny jest obowiązkiem każdego wyznawcy islamu.
Trzy niezależne opinie, a brzmią bardzo podobnie. Tymczasem polska opinia publiczna w polskich mediach słyszy, o ile słyszy, przekaz czwarty. Przekaz brzmiący jak dysonans.
