[web_stories title=”true” excerpt=”false” author=”false” date=”false” archive_link=”true” archive_link_label=”” circle_size=”150″ sharp_corners=”false” image_alignment=”left” number_of_columns=”1″ number_of_stories=”5″ order=”DESC” orderby=”post_date” view=”circles” /]
Immunitet Obajtka uchylony
Parlament Europejski uchylił immunitet europosła Daniela Obajtka, co otwiera drogę do dalszego postępowania w sprawie zarzutów związanych m.in. z blokowaniem dystrybucji tygodnika „NIE”. Decyzja zapadła szybko. Jak wynika z oficjalnego sprawozdania PE, „zarzucane czyny nie są związane z wykonywaniem mandatu poselskiego”, co stało się podstawą do uchylenia ochrony.
Sprawa ta wpisuje się w szerszą decyzję dotyczącą kilku polskich europosłów, wobec których Parlament Europejski zdecydował się na podobny krok. Media podkreślały, że była to procedura formalna, oparta na standardowej ocenie charakteru zarzutów.
Immunitet Salis pozostaje
Zupełnie inaczej wyglądała sprawa Ilarii Salis, lewicowej eurodeputowanej związanej ze środowiskami Antify. Salis została oskarżona na Węgrzech o udział w brutalnych napaściach na ludzi, podczas których – według śledczych – używano młotków i metalowych prętów. Grozi jej kara nawet do 20 lat pozbawienia wolności.
W październiku 2025 roku Parlament Europejski odmówił jednak uchylenia jej immunitetu. Decyzja zapadła minimalną większością głosów. W oficjalnym uzasadnieniu wskazano, że istnieją wątpliwości co do możliwości zapewnienia jej „sprawiedliwego procesu” na Węgrzech.
W praktyce oznacza to, że europosłanka oskarżona o ciężkie przestępstwa zachowała ochronę, podczas gdy w przypadku polskiego polityka immunitet uchylono w sprawie o znacznie lżejszym charakterze, dotyczącej konfliktu wokół dystrybucji prasy.
O tę sprawę Daniel Obajtek był dziś rano pytany przez Krzysztofa Skowrońskiego w porannym programie Radia Wnet. Oto co powiedział:
Dalsza część tekstu pod materialem wideo.
Parlament Europejski – moralny bankrut
To zestawienie rodzi poważne pytania o spójność standardów stosowanych przez Parlament Europejski. W jednej sytuacji uznaje się, że procedury krajowe są wystarczająco wiarygodne, w innej – podważa się je na poziomie politycznym.
Trudno nie zauważyć, że linia podziału przebiega wzdłuż osi ideologicznej. Politycy kojarzeni z prawicą i środowiskami konserwatywnymi, często odwołującymi się do wartości chrześcijańskich, traktowani są surowiej. Z kolei osoby promujące ideologię lewicową mogą liczyć na większą wyrozumiałość instytucji europejskich.
Nie jest to zresztą pierwszy taki przypadek. Parlament Europejski od lat podejmuje decyzje, które wielu obserwatorów odbiera jako wymierzone w środowiska chrześcijańskie i konserwatywne. Dotyczy to zarówno debat światopoglądowych, jak i konkretnych rozstrzygnięć personalnych czy proceduralnych.
Trudno zatem mówić o neutralnej instytucji stojącej na straży równości wobec prawa, czy kontroli demokratycznej jaką PE próbuje pełnić w Unii Europejskiej. To ciało na wskroś zideologizowane, nie potrafiące dochować standardów nawet w prostych do oceny sprawach. Coraz częściej mamy do czynienia z mechanizmem, w którym polityczna i ideologiczna przynależność decyduje o tym, kto podlega rygorom, a kto otrzymuje ochronę.
Jeżeli Parlament Europejski chce być traktowany poważnie – choć jego rola w ramach instytucji UE z definicji poważna, ani znacząca nie jest – jako strażnik praworządności, powinien stosować jednolite kryteria wobec wszystkich.
Póki co, decyzje PE są postrzegane nie jako wyraz sprawiedliwości czy elementarnych zasad, lecz jako narzędzie politycznej selekcji. Selekcji szczególnie dobrze znanej z historii Europy ostatnich 100 lat.
