Podczas porannej rozmowy na antenie RMF FM wicemarszałek Sejmu Krzysztof Bosak odniósł się do kwestii zaprzysiężenia Macieja Berka, wybranego przez Sejm na sędziego Trybunału Konstytucyjnego. Bosak oświadczył, że „zgodnie z konstytucją prezydent powinien przyjąć” ślubowanie od wybranego sędziego-elekta.
Choć polityk zaznaczył, że sam głosował przeciwko kandydaturze Berka z powodu jej upolitycznienia („droga z rządu prosto do TK”), dodał równocześnie, że obowiązujące prawo nie zakazuje takich przejść.
Słowa te wywołały natychmiastową falę oburzenia po prawej stronie sceny politycznej, gdzie zarzucono Bosakowi „zdrady prawicy”, osłabianie pozycji prezydenta Karola Nawrockiego oraz uleganie środowisku koalicji rządzącej. W odpowiedzi na krytykę obrońcy wicemarszałka wskazywali, że jego poranna wypowiedź stanowiła jedynie czysto formalną interpretację zapisów ustawy zasadniczej, a nie poparcie dla kandydata.
Jeszcze tego samego wieczoru Krzysztof Bosak opublikował w mediach społecznościowych oraz na stronie partyjnej sprostowanie, w którym przyznał, że jego poranna odpowiedź była „niedostatecznie przemyślana”.
Uwaga: uzupełnienie i korekta mojej porannej wypowiedzi w RMF!
Owszem, zgodnie z Konstytucją prezydent powinien przyjąć ślubowanie od sędziego-elekta TK wybranego przez Sejm, ale zarazem zgodnie z Konstytucją prezydent jest jej strażnikiem i jeśli Sejm wybrałby kogoś kto nie…
— Krzysztof Bosak 🇵🇱 (@krzysztofbosak) September 16, 2026
Krzysztof Bosak wyjaśnił, że po konsultacjach z posłem Michałem Wawerem oraz szefem Kancelarii Prezydenta Zbigniewem Boguckim zapoznał się z istotnymi wątpliwościami formalnymi. Chodziło o wymóg posiadania co najmniej 10-letniego stażu w faktycznym wykonywaniu zawodu radcy prawnego przez Macieja Berka.
Bosak skorygował stanowisko, podkreślając, że prezydent jako strażnik Konstytucji ma pełne prawo uzależnić przyjęcie ślubowania od formalnego wyjaśnienia tych zastrzeżeń.
Przewaga dla Tuska: Kontrowersje wokół deklaracji Sławomira Mentzena
W wywiadzie na kanale „Rymanowski Live” Sławomir Mentzen ocenił prawdopodobieństwo przedłużenia rządów Donalda Tuska i obecnej koalicji po kolejnych wyborach na 51%.
Faktu, że kluczowy lider jednej z głównych partii opozycyjnych otwarcie daje większe szanse na wygraną obozowi rządzącemu, nie da się zbagatelizować.
Taka postawa podkopuje polityczną wiarygodność Mentzena oraz całej Konfederacji w oczach wyborców oczekujących od pretendenta do władzy determinacji i przekonania o możliwości pokonania obecnej większości.
Dodatkowo wizerunek formacji aspirującej do współrządzenia państwem osłabił kryzys organizacyjny w Krakowie, gdzie kandydatowi Konfederacji na prezydenta miasta, Bartoszowi Bocheńczakowi, nie udało się zarejestrować list poparcia. Odpowiadając na te wydarzenia, Mentzen określił sytuację mianem „absolutnej żenady, kompromitacji i frajerstwa”. Choć lider Nowej Nadziei winą za klęskę obarczył błędy personalne kandydata oraz wprowadzające w błąd wzory kart Państwowej Komisji Wyborczej, krytycy wskazują, że publiczne atakowanie własnych działaczy i przyznawanie się do braku kontroli nad strukturami podważa profesjonalizm całej partyjnej machiny.
Główne powody krytyki Konfederacji i perspektywy na przekonanie wyborców
Ostatnia zła passa ugrupowania ujawniła szereg głębszych słabości, za które Konfederacja jest powszechnie krytykowana. Wpadki organizacyjne, napięcia wewnątrzkoalicyjne poprzez publiczne przerzucanie odpowiedzialności i spory między skrzydłem wolnościowym a narodowym, kontrowersje wokół lobbingu dotyczące rozliczeń posła Przemysława Wiplera i jego fundacji z giełdą kryptowalut Zondacrypto, czy też agresywna retoryka liderów – ostre wypowiedzi Mentzena pod adresem szefa Sztabu Generalnego gen. Wiesława Kukuły czy krytyka własnych współpracowników. Wszystko to nie przysparza zwolenników Konfederacji. Do tego dochodzi programowa zapowiedzi likwidacji 13. i 14. emerytury, wprowadzenia kryterium dochodowego w programie 800+, co w czasie ubożenia sporych grup społecznych nie zjednuje elektoratu.
Czy ugrupowanie zdoła przekonać wyborców?
Przeciwnicy wskazują, że zwątpienie własnych liderów w wygraną z obozem rządzącym w połączeniu z błędami kadrowymi skutecznie odbiera Konfederacji wiarygodność jako alternatywie dla obecnej władzy. Z kolei politycy ugrupowania przekonują, że ich siłą pozostaje bezkompromisowe wyciąganie konsekwencji wobec błędu kadr, bardzo wysoka spójność w głosowaniach sejmowych (ok. 98–99%) oraz jasna alternatywa programowa w sprawach podatków, energetyki i suwerenności.
Główne postulaty programowe Konfederacji koncentrują się na radykalnej deregulacji gospodarki, obniżeniu i uproszczeniu podatków (w tym podniesieniu kwoty wolnej, likwidacji lub znaczącym ograniczeniu PIT, CIT, podatku Belki oraz dobrowolnym ZUS dla przedsiębiorców), ochronie suwerenności Polski wobec Unii Europejskiej (sprzeciw wobec Zielonego Ładu, Fit for 55, federalizacji UE i dalszego przekazywania kompetencji), restrykcyjnej polityce migracyjnej, wzmocnieniu bezpieczeństwa narodowego i armii, energetyce opartej na węglu, atomie i biomasie zamiast dominacji OZE, a także konserwatywnych wartościach (ochrona życia od poczęcia, obrona tradycyjnej rodziny i wolności słowa).
Choć kontrowersyjne wypowiedzi Krzysztofa Bosaka i Sławomira Mentzena oraz wpadki organizacyjne w Krakowie obniżają wiarygodność Konfederacji jako alternatywy do rządzenia, ugrupowanie to wciąż przedstawia wyrazisty program społeczno-gospodarczy, a o jego politycznym losie i tak ostatecznie zadecydują sami wyborcy.
