Coraz więcej zwolnień psychiatrycznych. Lubuszanie spędzili na L4 blisko milion dni

Najczęstszymi powodami niezdolności do pracy są reakcje na długotrwały stres i zaburzenia adaptacyjne. Kolejne miejsca zajmują zaburzenia lękowe oraz depresja.

34 miliony dni na zwolnieniach w całej Polsce

Problem zdecydowanie wykracza poza województwo lubuskie. Według danych Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z powodu zaburzeń psychicznych i zaburzeń zachowania Polacy spędzili w ubiegłym roku na zwolnieniach lekarskich 34,1 mln dni. Rok wcześniej było to 30,3 mln dni. Wzrost jest więc wyraźny.

ZUS wskazuje, że wynika on zarówno z rzeczywistego pogorszenia kondycji psychicznej części społeczeństwa, jak i z większej gotowości do szukania pomocy specjalistycznej oraz korzystania ze zwolnień lekarskich z tych powodów. Depresja przestała być tematem tabu.

Coraz więcej osób mówi otwarcie o swoich problemach i decyduje się na leczenie. To pozytywna zmiana. Nie wyjaśnia jednak aż tak gigantycznej skali obserwowanego wzrostu.

Wypalenie zawodowe i życie w permanentnym stresie

Jedną z przyczyn coraz częstszych problemów psychicznych jest wypalenie zawodowe. W wielu przypadkach wiąże się ono z nadmiernym obciążeniem obowiązkami, brakiem równowagi między pracą a życiem prywatnym oraz złymi relacjami w miejscu zatrudnienia.

Praca, która powinna dawać poczucie stabilizacji, dla części ludzi staje się źródłem przewlekłego stresu.

Presja wyników, konflikty, niepewność i przeciążenie obowiązkami mają swoją cenę. Czasami płaci się za nie zdrowiem.

Ponad 900 tys. dni zwolnień psychiatrycznych w jednym województwie i 34,1 mln w całej Polsce to liczby, których nie można sprowadzić do statystyki ZUS. Za każdą z nich stoi człowiek, który z jakiegoś powodu nie jest w stanie normalnie funkcjonować zawodowo a często i po prostu życiowo.

A co na to politycy?

Jest jeszcze jeden aspekt tej sytuacji. Politycy, którzy każdego dnia współtworzą atmosferę życia publicznego, zdają się nie dostrzegać związku między poziomem społecznego napięcia a kondycją psychiczną obywateli.

Agresja, nieustanne konflikty, wzajemne oskarżenia i podsycanie emocji stały się stałym elementem debaty publicznej. Trudno oczekiwać, że taki klimat pozostanie bez wpływu na społeczeństwo.

Kiedy politycy zaczną poważnie rozmawiać o zdrowiu psychicznym Polaków? Kiedy zamiast kolejnych konfliktów pokażą, jak rozwiązywać spory i szanować przeciwnika?

Państwo nie odpowiada za wszystkie problemy psychiczne swoich obywateli. Politycy mają jednak wpływ na jakość debaty publicznej. I mogliby zacząć od siebie. Dać przykład.

Czuję się jak głos wołającego na pustyni, ale wołać trzeba! Zanim jednak politycy się otrząsną – o ile w ogóle to kiedykolwiek nastąpi – można mieć do nas wszystkich tylko jedną prośbę:

Bądźmy dla siebie bardziej łaskawi!