Polacy nie mają żadnej wdzięczności ani nie zamierzają honorować tych, którzy gloryfikują morderców ich przodków – niewinnych kobiet, także ciężarnych, oraz dzieci mordowanych z zimną krwią w imię nienawiści i ukraińskiego nacjonalizmu współpracującego z nazistami. Całe polskie wsie były wymazywane z mapy tylko dlatego, że ich mieszkańcy byli Polakami. Ofiarami padło ponad sto tysięcy cywilów.
Rzeź Wołyńska (1943-1944) była jednym z najbardziej brutalnych epizodów czystek etnicznych podczas II wojny światowej. Siły nacjonalistyczne ukraińskie, głównie Ukraińska Powstańcza Armia (UPA), systematycznie mordowały dziesiątki tysięcy polskich cywilów – szacunki wahają się od 50 000 do ponad 100 000 ofiar na Wołyniu i w okolicznych regionach.
To, co czyni tę tragedię jeszcze bardziej bolesną, to fakt, że do dziś ciała zdecydowanej większości tych zamordowanych nigdy nie zostały odnalezione ani godnie pochowane. Do dziś, pomimo ponad 30 lat suwerenności Ukrainy. Suwerenności, której teraz dzielni obywatele Ukrainy tak zaciekle bronią przed imperialistycznymi zakusami Władimira Putina.
Ukraina nadal blokuje dostęp do potencjalnych masowych grobów i uniemożliwia właściwe ekshumacje, uniemożliwiając rodzinom uhonorowanie swoich bliskich i zamknięcie tego mrocznego rozdziału historii.
My, Polacy, musimy pamiętać o ofiarach i domagać się prawdy oraz podstawowej godności dla zmarłych. Tak jak zrobiłaby to każda inna cywilizowana nacja.
Bez tego nigdy nie nastąpi polsko-ukraińskie pojednanie. Bez tego aktu skruchy Ukraina nigdy nie znajdzie się w Unii Europejskiej, niezależnie od tego czy pokona armię Putina, czy nie. Ukraina pozostanie państwem Wschodu, z pełnymi tego cywilizacyjnymi konsekwencjami – korupcją, biedą i oligarchami decydującymi o wszystkim.
Polscy historycy wykonali już ogrom pracy w dokumentowaniu rzezi wołyńskiej, zatem nie ma im czego oddawać i zostawiać. Nie ma od czego „umywać rąk”, które mogą się tutaj niestety ubrudzić. Historycy tę pracę odkrywania prawdy wykonują dla nas – tak dla Polaków jak i Ukraińców – nie do swoich prac naukowych. Najnowsze badania np. w Hucie Pieniackiej pozwolą nam, wierzę, jeszcze więcej z tej prawdy poznać. Inne miejsca czekają.
Skoro, jak twierdzą obywatele Ukrainy, analogiczne ze zbrodniami ukraińskich nacjonalistów na Polakach zbrodnie miały miejsce ze strony polskiej armii podziemnej, nie widzę przeszkód, a wręcz żądam analogicznych rzetelnych działań ze strony ukraińskiej. Skoro „mamy wzajemne winy” – jak twierdzi tak wielu – niech ukraińscy badacze to ukażą. Niech opowiedzą o przyczynach i skali polskich win, ale rzetelnie, nie propagandowo.
Jeśli prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski nie rozumie, dlaczego dla Polaków kult sprawców zbrodni wołyńskiej jest nie do zaakceptowania, to szkodzi relacjom między naszymi narodami. Szkodzi też samej Ukrainie.
Katarzyna II i Benito Mussolini od dawna nie żyją, choć im Orderu Orła Białego – to fakt – nie odbierano. Historia ich osądziła. Tysiąc lat polskiej historii to także błędy. Dzisiejsi przywódcy mają jednak możliwość wyciągania wniosków z historii i budowania dobrych relacji z sąsiadami.
Brakiem respektu dla polskiego odznaczenia i poprzez odesłanie go zwykłą pocztą prezydent Zełenski okazuje despekt wobec Polski i wobec wszystkich Polaków.
Yesterday, the President of Poland noted that the Order of the White Eagle is not an ordinary award. It is a symbol of the highest trust of the Republic of Poland. It signifies a special bond with the Polish state and the special gratitude of the Polish People. Such a symbol… pic.twitter.com/FXNVFUW6Sh
— Volodymyr Zelenskyy / Володимир Зеленський (@ZelenskyyUa) June 20, 2026
O autorze
Marek Poniedziałek – polski dziennikarz, publicysta, prezenter radiowy i lektor. Z mediami związany od 1999 roku. Pracował m.in. w Radiu ESKA oraz jako niezależny producent. Od 2017 roku związany z Radiem Zachód, gdzie pełnił funkcje kierownika redakcji publicystyki oraz kierownika redakcji nowych mediów. Od 2022 roku prezes Lubuskiego Oddziału Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. W swojej działalności zawodowej zajmuje się tematyką społeczną, medialną i samorządową, ze szczególnym uwzględnieniem wolności słowa, pluralizmu mediów oraz funkcjonowania lokalnych wspólnot. Autor licznych publikacji prasowych, komentarzy i materiałów publicystycznych. Mieszka w Zielonej Górze. Jest żonaty, ma dwóch synów. Chrześcijanin.
Read in other languages:
 |
 |
