Ukraina gardzi Polską i wrażliwością Polaków już oficjalnie [KOMENTARZ]

Droga zablokowana na granicy

W niedzielę, 30 sierpnia 2026 roku, z Lublina wyruszyły trzy specjalnie zorganizowane autokary wypełnione rodzinami ofiar ludobójstwa na Kresach oraz uczestnikami uroczystości żałobnych. Ich celem był udział w państwowym pogrzebie 55 ofiar Zbrodni Wołyńskiej, w tym 26 bezbronnych dzieci, których szczątki po latach starań udało się odnaleźć i ekshumować podczas letnich prac w Ostrówkach i Woli Ostrowieckiej.

Dla Polaków, którzy od dziesięcioleci niestrudzenie walczą o elementarne prawo do godnego i chrześcijańskiego pochówku swoich przodków pomordowanych przez ukraińskich nacjonalistów, miał być to dzień głębokiej zadumy i sprawiedliwości dziejowej. Stało się jednak inaczej.

PRZECZYTAJ TAKŻE:

Tragedia w opactwie w Jarosławiu: nożownik z Ukrainy śmiertelnie ugodził księdza i ranił 4 osoby

4 tygodnie temu

Konfederacja: Zielona Góra nie może współpracować z miastem gloryfikującym UPA

3 miesiące temu

Na przejściu granicznym Dorohusk–Jagodzin ukraińscy funkcjonariusze wyprosili z autokaru jedną osobę – dr. Michała Siekierkę. Okazano mu paszport z wpisanym trzyletnim zakazem wjazdu, wydanym potajemnie przez Służbę Bezpieczeństwa Ukrainy (SBU) już w listopadzie 2023 roku. Naukowiec i działacz społeczny o tej decyzji dowiedział się dopiero na granicy, a natychmiastowa interwencja polskiego konsula na niewiele się zdała.

Misja wpisana w geny i naukowa prawda

Kim jest człowiek, którego ukraińskie państwo potraktowało jak zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego?

Dr Michał Siekierka (ur. 1984) to ceniony historyk, pracownik naukowy Oddziału Instytutu Pamięci Narodowej we Wrocławiu oraz wiceprezes Stowarzyszenia Upamiętniania Ofiar Zbrodni Ukraińskich Nacjonalistów (SUOZUN). Jego codzienna praca to żmudne dokumentowanie zbrodni, zbieranie relacji nielicznych już, żyjących świadków oraz walka o to, by prawda o tragedii Kresów nie została zapomniana.

Ta misja ma dla niego głęboki wymiar osobisty i rodzinny. Stowarzyszenie, w którym działa, zostało założone przez jego dziadka, Szczepan Siekierkę (zm. w 2021 roku) – ocalałego z rzezi żołnierza Armii Krajowej, który przez całe dekady dokumentował zbrodnie OUN-UPA.

Dr Siekierka kontynuuje to dzieło poprzez badania naukowe, wykłady edukacyjne oraz publikacje książkowe, w tym monografie dotyczące 14. Dywizji Grenadierów SS „Galizien” czy kwestii ukraińskiej w polityce niemieckiej.

Fakt, że człowiekowi o takim dorobku, podróżującemu prywatnie jako przedstawiciel rodzin ofiar, uniemożliwiono oddanie ostatniego hołdu pomordowanym rodakom, pokazuje bezmiar złej woli kijowskich decydentów.

Rachunek za bezgraniczną pomoc

Trudno nie patrzeć na ten incydent przez pryzmat wydarzeń ostatnich lat. Gdy w 2022 roku Rosja dokonała bezpośredniej napaści na Ukrainę, Polska bez wahania otworzyła swoje granice, domy i serca dla milionów uchodźców, stając się jednocześnie kluczowym zapleczem militarnym, politycznym i humanitarnym dla walczącego sąsiada. Polacy oddali Ukrainie ogromne zasoby, często kosztem własnego bezpieczeństwa oraz osobistego codziennego komfortu.

Odpowiedzią na tę bezprecedensową solidarność jest dzisiaj cyniczny, urzędniczy cios ze strony ukraińskich służb. Blokowanie polskiego historyka jadącego na pogrzeb ofiar ludobójstwa to nie jest zwykłe nieporozumienie proceduralne. To elementarny brak szacunku do Polski i bezczelne deptanie naszej narodowej wrażliwości historycznej. Kolejny ukraiński afront wobec Polski. Ile jeszcze będziemy musieli znosić?

Kijów po raz kolejny udowadnia, że polską pomoc traktuje jako oczywistość, na którą nie musi odpowiadać nawet minimalnym partnerstwem ani empatią.

Głuche milczenie w Warszawie

Równie bolesny jak ukraińska postawa jest paraliż, który ogarnął polskie salony władzy. Od skandalicznego zatrzymania dr. Siekierki na granicy minęło już wiele dni, a polskie MSZ oraz politycy rządzącej koalicji zapadli w głuche, skandaliczne milczenie.

Do początku września 2026 roku rząd Donalda Tuska nie wydał żadnego oficjalnego, publicznego stanowiska w obronie polskiego obywatela i urzędnika państwowej instytucji. Choć zastępca prezesa IPN skierował oficjalne pismo do ambasadora Ukrainy Wasyla Bodnara, wysyłając je jednocześnie do wiadomości ministra spraw zagranicznych Radosława Sikorskiego, szef dyplomacji woli milczeć.

Instytut Pamięci Narodowej zwrócił się do Ambasady Ukrainy w Polsce z prośbą o wyjaśnienie powodu niewpuszczenia pracownika IPN na uroczystości pogrzebowe ofiar Zbrodni Wołyńskiej w Ostrówkach.@UKRinPL @MSZ_RP pic.twitter.com/8foM3VOhnE

— Instytut Pamięci Narodowej (@ipngovpl) September 4, 2026

Brak stanowczej reakcji rządu, milczenie premiera i ministra spraw zagranicznych są odbierane przez opinię publiczną oraz środowiska kresowe jako kapitulacja i dawanie przyzwolenia na to, by obcy kraj bezkarnie upokarzał Polaków dbających o historyczną prawdę.

Czas na symetryczną odpowiedź

Skoro prośby, gesty solidarności i ugodowa polityka Warszawy przynoszą jedynie kolejne upokorzenia, nadszedł czas, aby Polska zaczęła działać metodami twardego realizmu. Nasza dyplomacja musi podjąć zdecydowane, symetryczne działania. 

Wprowadzenie analogicznych zakazów wjazdu do Polski dla tych ukraińskich urzędników, historyków i działaczy społecznych, którzy czynnie relatywizują zbrodnie OUN-UPA, promują kult zbrodniarzy odpowiedzialnych za ludobójstwo Polaków lub aktywnie blokują i utrudniają proces polskich ekshumacji na Wołyniu.

Uzależnienie polskiego wsparcia międzynarodowego – zarówno politycznego, dyplomatycznego, jak i wojskowego – od natychmiastowego, bezwarunkowego odblokowania prac ekshumacyjnych i pełnego poszanowania polskiej pamięci narodowej przez Kijów.

Wreszcie, powołanie specjalnego zespołu międzyresortowego, który we współpracy z IPN stworzy jasny system ochrony i monitoringu bezpieczeństwa polskich badaczy oraz członków organizacji kresowych, gwarantując, że żaden obywatel Rzeczypospolitej nie zostanie bezbronny wobec niejawnych i bezprawnych działań ukraińskich służb.

Tylko twarda, partnerska postawa i szacunek do samych siebie mogą zmusić stronę ukraińską do porzucenia buty i traktowania Polski z należytą powagą.

Postaw nam kawę!

Nasza działalność systematycznie się rozwija i pochłania coraz więcej czasu, dlatego Twoje wsparcie, choćby symboliczne, będzie bezcenne. Dziękujemy!