Pomyłka mogła się zdarzyć, ale czy na pewno w wysłaniu Alertu RCB do potencjalnie miliona ludzi? Po co w ogóle nam taki system, którego operator może pomylić się tak bardzo?
Przecież taki – jednak kluczowy system – powinien być „idiotoodporny”. Zatwierdzenie, potwierdzenie, wizualizacja obszaru alertu na mapie Polski itp. To nie są jakieś wymysły, a elementarz.
Poza tym wraca stara dyskusja – po co nam w ogóle te alerty? Po co nawet mieszkańcom wschodniej Polski informacja, że trwa atak powietrzny na Ukrainę. Mają już się chować? Zostać w domu, czy może wyjść z domu i wypatrywać dronów na niebie? A może już uciekać? Czujnie nasłuchiwać, nie spać, spakować się? Szukać schronu? No poważnie – co mają robić? Konkretnie.
Procedura przyjazna ludziom powinna być inna, zamiast szargania ich emocji. Wysłanie wiadomości to chwila – nawet do wszystkich, ale co z odbiorcami? Przecież to ludzie, nie maszyny.
Jest zagrożenie? Stawiamy w gotowość obronę powietrzną w celu jego neutralizacji. Nie dajemy rady? Włączamy inne służby, którym płacimy za nasze bezpieczeństwo. Atak okazuje się celowo wymierzony w terytorium Polski? Alarmujemy! Chyba skrótowo tak, a nie odwrotnie. Ale państwo polskie zaczyna od alertu i siania paniki.
Wydaliśmy „na obronność” setki miliardów złotych w ostatnich latach. Także na pożyczką, o której wciąż niewiele wiemy. Czy to po to, aby gotowi emocjonalnie i wystraszeni byli tylko Polacy? Przecież to chore i barbarzyńskie wobec własnych obywateli.
