Ochrona uczuć religijnych pod nóż
Rząd Tuska (Ministerstwo Sprawiedliwości) przygotował projekt UD333, który zakłada usunięcie z art. 196 Kodeksu karnego kary pozbawienia wolności do 2 lat. Po zmianach, za publiczne znieważenie przedmiotu czci religijnej lub miejsca przeznaczonego do publicznego wykonywania obrzędów religijnych sądy mogłyby orzekać wyłącznie grzywnę albo karę ograniczenia wolności. Oznacza to rezygnację z sankcji więzienia za takie czyny. Zniknie również możliwość stosowania tymczasowego aresztowania w postępowaniach dotyczących samego przestępstwa z art. 196 k.k. i to niezależnie od jego szkodliwości społecznej czy skali.
Oficjalne urzędowe uzasadnienie to „konieczność wykonania wyroku Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z 2022 roku w sprawie Rabczewska przeciwko Polsce”. Chodzi o „Dodę” i jej wypowiedź na temat autorów Biblii. Trybunał uznał, że polskie władze naruszyły wolność wypowiedzi piosenkarki, a zastosowana wobec niej sankcja była nieproporcjonalna.
Wyraź swój sprzeciw! Podpisz petycję Ordo Iuris
Z tego europejskiego wyroku w sprawie Rabczewskiej nie wynika jednak obowiązek całkowitego usunięcia kary więzienia z polskiego kodeksu. ETPCz oceniał bowiem konkretną sprawę i sposób zastosowania prawa przez polskie sądy. Nie nakazał ustawodawcy pozbawienia sędziów możliwości orzekania surowszych kar w innych, znacznie poważniejszych przypadkach.
Zwróciła na to uwagę Krajowa Rada Sądownictwa. W opinii z 15 stycznia 2026 roku negatywnie oceniła projekt zmian, wskazując między innymi, że wyrok strasburski dotyczył konkretnej praktyki orzeczniczej, a nie konieczności likwidacji sankcji więzienia. KRS podniosła również, że projekt ogranicza sędziowską swobodę w ocenie czynów o różnym stopniu społecznej szkodliwości.
Podobne obawy zgłasza Instytut Ordo Iuris. Jego przedstawiciele ostrzegają, że proponowana zmiana może zostać odebrana jako przyzwolenie na kolejne profanacje i ataki na wierzących. A takich w ostatnich latach nie brakowało.
Od II RP do PRL. Nawet komuniści nie zlikwidowali ciężkich sankcji za atak na religię
Historia przepisów chroniących sferę religijną jest znamienna.
Kodeks karny z 1932 roku przewidywał w art. 172 i 173 odpowiedzialność za „publiczne bluźnierstwo przeciwko Bogu” oraz „lżenie wyznania, dogmatów i przedmiotów czci religijnej”. Za bluźnierstwo groziło do 5 lat więzienia, a za pozostałe wymienione czyny do 3 lat. Samo pojęcie „obrazy uczuć religijnych” nie funkcjonowało jednak jeszcze wówczas w polskim prawie.
Pojawiło się dopiero w dekrecie z 5 sierpnia 1949 roku. W art. 5 przewidziano karę do 5 lat pozbawienia wolności. Co szczególnie wymowne, stało się to w czasach stalinowskich, gdy komunistyczne władze prowadziły otwartą politykę ograniczania wpływów, czy wprost zwalczania Kościoła.
Kodeks karny z 1969 roku obniżył górną granicę kary do 2 lat, wprowadzając jednocześnie sankcje alternatywne. Rozwiązanie to przejęto następnie do kodeksu z 1997 roku. Tak powstał obowiązujący do dziś art. 196 k.k. Jest w tym pewien paradoks.
Walcząca o rząd dusz władza komunistyczna zwalczała Kościół i ograniczała wolność religijną. Jednak nawet ona nie zdecydowała się na całkowitą rezygnację z surowej karnej ochrony przedmiotów i miejsc czci religijnej.
Dzisiaj, w państwie należącym do Unii Europejskiej, rząd chce pójść dalej i usunąć możliwość orzekania cieższysz sanckji nawet za proporcjonalnie cięższe naruszenia.
Doda, Scheuring-Wielgus i polska bezradność wobec profanacji
Praktyka pokazuje, że problemem nie jest wyłącznie wysokość przewidzianych kar. Równie ważne jest to, jak państwo w postaci prokuratury i sądów korzysta z istniejących przepisów.
Dalsza część tekstu pod zdjęciem.

W 2009 roku Dorota Rabczewska w wywiadzie prasowym wypowiedziała się o autorach Biblii, używając słów o autorach „naprutych winem i palących zioła”. Kiedy sprawa trafiła do sądu, piosenkarka zamiast podnieść przyłbicę pokrętnie tłumaczyła, że „napruty” oznaczał w jej języku człowieka pozytywnie nastawionego, wino było mszalne, a zioła lecznicze. Powoływała się również na wolność słowa.
Polskie sądy wymierzyły jej grzywnę w wysokości 5 tys. złotych. Doda nie przeprosiła jednak nigdy publicznie wprost za swoje słowa, choć na jakimś etapie prowadzenia sprawy doszło do zawarcia ugody. W 2022 roku Europejski Trybunał Praw Człowieka przyznał jej 10 tys. euro zadośćuczynienia od państwa polskiego, uznając, że doszło do naruszenia jej wolności wypowiedzi.
Przytaczam tę sprawę dla porządku, choć nie uważam, że jakakolwiek wypowiedź celebrytki „Dody” mogła poważnie zaszkodzić komuś głęboko wierzącemu. Tak jak i podarcie Biblii przez Nergala – ówczesnego partnera Rabczewskiej – nie robi na osobie ugruntowanej w wierze żadnego większego wrażenia. Uznać to można za ekscesy ludzi nie mających żadnego spójnego systemu wartości do zaproponowania, którzy potrzebują atencji i mocnej trampoliny, od której można się odbić, aby publicznie zaistnieć. I tym w istocie te wyskoki dla mnie są. Są, dopóki ograniczają się do nieukierunkowanych na konkretnych ludzi werbalnych deklaracji.
Dużo bardziej wymowny, ale i znacznie poważniejszy, jest jednak przypadek Joanny Scheuring-Wielgus. 25 października 2020 roku, podczas lewicowych protestów związanych z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego w sprawie aborcji, posłanka wraz z mężem weszła przed ołtarz kościoła św. Jakuba w Toruniu. W trakcie Mszy Świętej eksponowała transparenty związane z protestem proaborcyjnym zakłócając celowo przebieg nabożeństwa.
Sprawa zakończyła się jednak umorzeniem i to na najwyższym szczeblu. Sąd Najwyższy w 2024 roku utrzymał to uniewinniające rozstrzygnięcie, uznając, że w działaniu polityka „nie było złośliwości”. Scheuring-Wielgus reprezentuje dziś Polskę w Parlamencie Europejskim…
Dalsza część tekstu pod zdjęciem.

Mamy więc sytuację, w której wejście przed ołtarz podczas nabożeństwa i eksponowanie politycznych transparentów nie doprowadziło do skazania parlamentarzystki. Trudno nie zapytać, jaką ochronę otrzymują wierni, którzy chcą po prostu spokojnie uczestniczyć w nabożeństwie i dlaczego ich prawo do tego zostało tak bezceremonialnie podeptane.
Bezkarność zachętą do dalszy profanacji
We wrześniu 2026 r. w Radomiu 34-latek został tymczasowo aresztowany po serii ataków na co najmniej 10 kapliczek i figur (w tym Matki Bożej), które oblewał niebieską farbą lub atramentem – usłyszał 12 zarzutów, w tym obrazę uczuć religijnych i uszkodzenie zabytków – podawał Rmf24
W Lublinie w 2025 r. dwaj mężczyźni polali benzyną i podpalili rzeźbę „Ostatniej Wieczerzy” na terenie parafii, powodując straty szacowane na ponad 70 tys. zł, a w 2026 r. 27-latek zniszczył przydrożny krzyż szlifierką akumulatorową i usłyszał zarzuty m.in. z art. 196 (areszt na 3 miesiące) – informował portal Lublin.se
Inne zgłaszane zdarzenia to m.in. zakłócenia Mszy (np. rzucenie butelką w tabernakulum w Lubaczowie podczas Bożego Ciała), wulgarne napisy i rysunki na kapliczkach (Łęczyca), oplucie ołtarza i rzucenie krzyżem w tabernakulum (Białystok), czy spalenie krzyży podczas koncertu festiwalowego w Chwałkowie.
Ordo Iuris wskazuje na 88 takich aktów w samym 2025 r., głównie wandalizm miejsc kultu i zakłócanie obrzędów. Podobne tendencje potwierdzają badania ISKK wśród księży dotyczące agresji wobec osób i obiektów sakralnych – przytacza Ordoiuris Wiele spraw kończy się zarzutami i aresztami, choć skala i motywacja bywają różne – od chuligaństwa po działania o charakterze ideologicznym.
Na wzrost agresji wobec katolików, czy szerzej chrześcijan, państwo odpowiada próbą łagodzenia przepisów i zabierania sankcji karnych sędziom? Niedorzeczne!
W 2025 roku doszło jednak do sytuacji skrajnie innej. Dwie osoby zostały ukarane mandatami po 500 zł za rozświetlenie krzyża na Giewoncie w rocznicę śmierci św. Jana Pawła II. Na koncie wydawnictwa Biały Kruk po tym wyroku pojawiło się znamienne retoryczne pytanie:
”Kiedy karze się ludzi za światło na krzyżu, trzeba z całą mocą zapytać: czy naprawdę jeszcze jesteśmy u siebie?”
✝️ Dwie osoby zostały ukarane mandatami po 500 zł za rozświetlenie krzyża na Giewoncie w rocznicę śmierci św. Jana Pawła II. Dziś, kiedy karze się ludzi za światło na krzyżu, trzeba z całą mocą zapytać: czy naprawdę jeszcze jesteśmy u siebie?
⬇️ Link do filmu w komentarzach. https://t.co/VNhkl0Ok8W— Biały Kruk (@WydBialyKruk) April 8, 2025
Z perspektywy czasu dochodzi do zdumiewającej paraleli: Scheuring-Wielgus mogła zdaniem sądów wtargnąć przed ołtarz w trakcie Mszy Świętej i zakłócić jej przebieg bez żadnych konsekwencji karnych, podczas gdy legalny prezes Trybunału Konstytucyjnego Bogdan Święczkowski od końca października 2026 roku na mocy „zarządzeń” uzurpatorki przypisującej sobie funkcję kierującej TK i policyjnej blokady, nie jest wpuszczany do budynku przy al. Szucha. Państwo zdecydowanie nie chroni tego, co chronić powinno.
Co wolno obrażać, a za co można trafić do więzienia?
Proponowana zmiana nabiera dodatkowego znaczenia, gdy zestawimy ją z innymi przepisami Kodeksu karnego.
Za publiczne znieważenie Prezydenta RP, zgodnie z art. 135 § 2 k.k., grożą trzy lata pozbawienia wolności. Znieważenie lub poniżenie konstytucyjnego organu państwa, określone w art. 226 § 3 k.k., zagrożone jest karą do dwóch lat więzienia. Z kolei art. 256 i 257 k.k. przewidują do trzech lat więzienia między innymi za nawoływanie do nienawiści oraz publiczne znieważanie grupy z powodu jej przynależności narodowej, etnicznej, rasowej lub – tu paradoks – wyznaniowej.
Oczywiście każdy z tych przepisów chroni inne dobra prawne i nie można mechanicznie porównywać wszystkich czynów. Nie zmienia to jednak faktu, że ustawodawca pozostawia sankcje więzienia za określone wypowiedzi, a jednocześnie chce odebrać sądom taką możliwość w przypadku znieważania przedmiotów czci religijnej.
Dalsza część tekstu pod zdjęciem.

Pojawia się pytanie o hierarchię wartości, którą państwo chce w ten sposób ustanowić. Dlaczego ochrona autorytetu instytucji państwowych może uzasadniać karę więzienia, a ochrona miejsc kultu i symboli religijnych ma zostać ograniczona?
Nie ma wolności religijnej bez ochrony przed profanacją
Wolność słowa jest wartością, którą należy chronić, co nie oznacza prawa do ochrony każdej wypowiedzi czy formy jej wyrazu. Wolność jednego człowieka nie może oznaczać przyzwolenia na demonstracyjne poniżanie tego, co dla drugiego jest ważne, czy wręcz święte – nawet jeśli to subiektywna, nieuchwytna wartość. Co człowiek wyznaje w sensie duchowym i jak zapatruje się na wiarę innych, to jego indywidualna sprawa. Indywidualna, dopóki nie wzywa do łamania prawa, krzywdzenia innych lub przewracania porządku prawnego.
Można krytykować religię, Kościół, duchownych, dogmaty i instytucje religijne. Można prowadzić ostrą debatę światopoglądową. Czym innym jest jednak krytyka, a czym innym celowe znieważanie przedmiotów czci czy zakłócanie nabożeństw.
Rządowy projekt UD333 zaciera tę granicę, odbierając sądom możliwość sięgania po najsurowszą sankcję nawet wtedy, gdy okoliczności czynu mogłyby ją uzasadniać. Argument o konieczności dostosowania prawa do wyroku ETPCz jest także chybiony. Prawodawca z iście stachanowską gorliwością wyczytuje z niego to, czego w nim nie ma, bowiem Trybunał nie postulował całkowitej likwidacji kary więzienia.
Instytut Ordo Iuris prowadzi akcję zbierania podpisów pod petycją skierowaną do posłów i senatorów. Jej celem jest zatrzymanie projektu UD333 i zachowanie dotychczasowej ochrony prawnej przedmiotów czci religijnej oraz miejsc kultu.
Petycję można podpisać na stronie wobroniechrzescijan.org
Dalsza część tekstu pod zdjęciem.
Nie chodzi o przywileje dla ludzi wierzących. Chodzi o zasadę, że wolność religijna musi być chroniona realnie, a nie wyłącznie deklarowana w konstytucji. Państwo, które potrafi stanowczo reagować na znieważanie swoich symboli i instytucji, nie powinno traktować profanacji miejsc kultu jako problemu drugorzędnego.
– –
Autor tekstu jest dziennikarzem-publicystą, nowonarodzonym chrześcijaninem, który dzięki Bożej Łasce 23 lata temu dostąpił możliwości spotkania z żywym Jezusem i oddał Jemu swoje życie. Stara się każdego dnia podążać jego drogą. Choć nie jest katolikiem, nie widzi w Kościele Katolickim w żaden sposób wroga. Uważa, że i tak wszystko w istocie zależy od tego, na ile każdy z nas będzie potrafił „strzec swojego serca” i osobiście zapragnąć spotkania z Bogiem. Tekst powstał z prywatnej potrzeby rzucenia światła na prawdę i pokazania absurdów otaczającej nas rzeczywistości.
Postaw nam kawę!
Nasza działalność systematycznie się rozwija i pochłania coraz więcej czasu, dlatego Twoje wsparcie, choćby symboliczne, będzie bezcenne. Dziękujemy!





![Demagog poluje na piksele, przy ślepocie na grube manipulacje [OPINIA] 10 Polowanie na piksele, przy ślepocie na grube manipulacje. O podwójnych standardach Demagog.pl](https://prostyzprawej.pl/wp-content/uploads/2026/11/DSC00626-1-750x375.webp)




![Marsz Niepodległości 2026 - największy w historii [GALERIA ZDJĘĆ] 15 Marsz Niepodległości 2026 - największy w historii [GALERIA ZDJĘĆ]](https://prostyzprawej.pl/wp-content/uploads/2026/11/DSC00658-120x86.webp)





