To bój o to, by nakrętka od Twojego ulubionego kefiru nigdy, pod żadnym pozorem, nie zaznała samotności i pozostała dozgonnie wierna swojej butelce. Jak słusznie zauważa Łukasz Warzecha, nakrętki te stały się „symbolem sklerozy, która toczy Unię Europejską”, oraz dowodem na to, jak urzędnicy potrafią bohatersko rozwiązywać problemy, których nikt wcześniej nie widział i których rozwiązania nikt nie potrzebował.
Efekty tej heroicznej walki są oszałamiające, choć – jak to na wojnie – koszty niemałe. Zgodnie z raportem PwC, cała operacja „przywiązana nakrętka” mogła kosztować sektor napojowy w UE od 2,7 mld do nawet 8,7 mld euro. W samej Polsce koszty były realne i bolesne – jeden tylko zakład, Mlekpol, musiał wydać na modernizację linii bagatela 30 mln zł.
Co więcej, w imię ratowania planety przed zaśmiecaniem plaż, choć jak ironizuje Warzecha, że nie wiadomo, jak ma to pomóc plażom w Indiach – wygenerowano w całej Unii rocznie od 50 do 200 tysięcy ton dodatkowego plastiku, z którego wykonano te wszystkie pancerne zawiasy. Można by rzec: więcej plastiku, by walczyć z plastikiem. Logika godna najwyższych laurów brukselskich gabinetów.
Obecnie jednak docierają do nas wieści, że Komisja Europejska – w ramach procedury „Better Regulation” („Lepsza Regulacja” – sic!) – zarządziła formalną ewaluację przepisów. Nie jest to nagła ewakuacja z raz obranej świetlistej drogi, lecz systematyczne badanie, czy to, co miało nas uszczęśliwić, nie stało się przypadkiem naszą udręką. Bruksela, zamiast przyznać się do błędu, zaprasza nas teraz do dzielenia się opiniami w ramach tzw. „call for evidence”.
To ten moment, w którym każdy konsument może urzędowo opisać w trzech egzemplarzach ze zdjęciem, jak to unijny wynalazek uderza go w nos podczas picia lub funduje darmowy prysznic z jogurtu.
Niestety, nawet europejska nauka wciąż pozostaje bezradna wobec grawitacji. Choć w ramach poprawy komfortu inżynierowie obiecują nakrętki odchylające się pod kątem 180 stopni, nadal nie rozwiązano problemu kapiących na użytkownika musów i napojów, które z uwięzionego wieczka radosnym strumieniem lądują prosto na nasze wyjściowe ubrania. To wyzwanie, które być może poczeka na kolejną dyrektywę i kolejny miliard euro z raportów PwC.
W tym kontekście trudno nie zgodzić się z Warzechą, że mamy do czynienia z „odlotem” i ingerencją urzędników w sferę rynku, która owocuje absurdalnymi, niechcianymi rozwiązaniami.
Zamiast zajmować się konkurencyjnością, Europa stała się globalnym liderem w projektowaniu zawiasów do butelek.
Podsumowując, mamy więcej plastiku, wydaliśmy miliardy, a teraz będziemy do 2027 roku „ewaluować”, czy 180 stopni to już wolność, czy wciąż nakrętkowa opresja. Jesteśmy jednak bezpieczni – dopóki nakrętka trzyma się butelki, przyszłość cywilizacji europejskiej wydaje się niezagrożona a pieniądze dla dziesiątek tysięcy urzędników KE muszą się po prostu znaleźć. Dla przyszłości planety. Naturalnie!
