Chronologia i perfidia zaplanowanej zbrodni
Tragedia, która wstrząsnęła opinią publiczną, rozegrała się 24 stycznia 2023 roku w Duxbury na przedmieściach Bostonu. To właśnie wtedy 36-letnia Lindsay Clancy, była pielęgniarka położnicza, dokonała potwornego czynu. W piwnicy rodzinnego domu udusiła troje swoich małych dzieci: 5-letnią Corę, 3-letniego Dawsona oraz 8-miesięcznego Callana, używając do tego taśm do ćwiczeń. Następnie, w próbie samobójczej, pocięła sobie nadgarstki oraz szyję i wyskoczyła z okna na drugim piętrze, co doprowadziło do paraliżu od pasa w dół. Cora i Dawson zmarli natychmiast, najmłodszy Callan odszedł kilka dni później w szpitalu.
Obrona przedstawia tę tragedię jako nagły epizod chorobowy, dowody z telefonu i wyszukiwarki internetowej oskarżonej bezlitośnie obnażają skrupulatny, potworny plan.
Clancy zaplanowała tę zbrodnię bardziej szczegółowo niż Kuba Rozpruwacz swoje ataki. Na kilka dni przed morderstwem precyzyjnie wyszukiwała w internecie miejsca, do których mogłaby wysłać swojego męża, wyliczając trasę co do minuty. Chodziło o to, by Patrick przebywał poza domem wystarczająco długo, by mogła bez przeszkód zabić dzieci.
Bestialstwo tej zbrodni obrazuje fakt, że jedno z dzieci uciekało przed matką i próbowało schować się w gabinecie ojca w piwnicy, gdzie zostało dopadnięte.
Lindsay Clancy korzystała również z usług wielu psychiatrów, przed którymi ukrywała wzajemne kontakty, nie przyjmowała leków zgodnie z zaleceniami, a przed morderstwem nigdy nie miała diagnozy, która mogłaby ją usprawiedliwiać.
Sądowy impas i zderzenie postaw
Proces Clancy przed Plymouth Superior Court, rozpoczęty w lipcu 2026 roku, ujawnił głębokie pęknięcie społeczne.
Z jednej strony stoją obrońcy kobiety z adwokatem Kevinem Reddingtonem na czele. Argumentują oni, że oskarżona działała w stanie rzadkiej psychozy poporodowej, rzekomo słysząc głosy nakazujące jej zabójstwo dzieci, by „oszczędzić im cierpienia”. Domagają się oni uznania jej za niewinną z powodu niepoczytalności.
Z drugiej strony prokuratura oraz rzesze oburzonych ludzi domagają się sprawiedliwości i najwyższego wymiaru kary za morderstwo pierwszego stopnia z pełną premedytacją. Emocje są tak ogromne, że ława przysięgłych pod koniec sierpnia i na początku września 2026 roku dwukrotnie zgłaszała impas, co zmusiło sędziego Williama Sullivana do wydania nadzwyczajnej instrukcji nakazującej dalsze obrady.
Milczenie o prawdziwych bohaterkach
Podczas gdy uwaga globalnych mediów skupia się na morderczyni, świat milczy o kobietach, które wykazały się prawdziwym, ostatecznym bohaterstwem.
W sierpniu 2026 roku 38-letnia Bonnie Lynn Pierce z Minnesoty zginęła w pożarze, osłaniając własnym, poparzonym w 48% ciele malutką córeczkę Grace, którą wcześniej próbowała ratować z ognia.
W lipcu 2026 roku na Florydzie 43-letnia Nicole Grayson utonęła w rzece, do ostatniej chwili trzymając nad wodą swojego 4-letniego syna, który dzięki temu ocalał.
W sierpniu 2026 roku w Illinois 31-letnia Angelina Khalimendik rzuciła się na ratunek 7-letniemu synowi porwanemu przez nurt rzeki; uratowała dziecko, lecz sama została wciągnięta pod wodę i zmarła, osieracając troje dzieci.
Dla żadnej z tych bohaterskich matek feministki nie zorganizowały marszów poparcia, masowych zbiórek pieniędzy ani nie drukowały koszulek z ich imionami.
Prawdziwe poświęcenie nie pasuje do współczesnego, egoistycznego szablonu feminizmu nastawionego na „JA”!
Brak czułości dla ojca i feministyczne wsparcie dla zbrodniarki
Najbardziej porażające i demoniczne oblicze tej sprawy ujawniło się jednak nie na sali sądowej, lecz w reakcji tysięcy kobiet na całym świecie.
Podczas gdy mąż i ojciec zamordowanych dzieci, Patrick, który przed tragedią przeniósł pracę do domu, opłacał opiekunki, by odciążyć żonę i wykonywał wszelkie domowe obowiązki, przeżywa niewyobrażalny dramat, wspierające Clancy feministki nie okazały mu ani odrobiny czułości czy współczucia.
Zamiast tego setki tysięcy kobiet na świecie zalały internet postami poparcia dla morderczyni, a na jej fundusz obronny zebrały gigantyczną kwotę ponad miliona dolarów. Sama Clancy przychodzi do sądu w pełnym makijażu i nienagannej fryzurze, bez cienia skruchy. Co gorsza, w sieci pojawiły się wirale, na których inne matki utożsamiające się z morderczynią pastwią się nad własnymi dziećmi, na przykład oblewając je wodą.
Od początku procesu w internecie krążyły teorie spiskowe na temat Patricka Clancy’ego, w tym spekulacje o jego rzekomym udziale w zabójstwach.Nigdy jednak nie był podejrzanym ani nie wzbudził zainteresowania śledczych.
Jak feminizm dyskredytuje kobiety biologizmem
Usprawiedliwiając zbrodnię Clancy, ruch feministyczny wpadł w pułapkę własnej hipokryzji.
Jeśli uznamy hormonalną burzę za usprawiedliwienie najcięższych zbrodni, logiczną konsekwencją stanie się zgoda na systemową dyskryminację kobiet.
Przez ostatnie sto lat feministki przekonywały świat, że kobiety nie są istotami irracjonalnymi i histerycznymi, rządzonymi wyłącznie przez własne emocje i biologię. Dziś te same środowiska twierdzą, że Lindsay Clancy jest niewinna, ponieważ „zabuzowały w niej hormony”.
Jak przekonuje Marek Miśko, taka narracja głęboko dyskredytuje wszystkie kobiety. Jeśli bowiem uznamy hormonalną burzę za usprawiedliwienie najcięższych zbrodni, logiczną konsekwencją będzie zgoda na systemową dyskryminację kobiet. Pracodawcy zyskają argument, by pytać kobiety o stabilność hormonalną i zdrowie psychiczne po porodzie przed zatrudnieniem ich w szkołach czy przedszkolach.
Kobiety sędzie mogą zostać uznane za niezdolne do orzekania o stabilności emocjonalnej innych, a wydawanie kobietom broni palnej czy dopuszczanie ich do władzy i służby w policji stanie się skrajnie nieodpowiedzialne.
Co ciekawe – jak zwraca uwagę Miśko w swoim podcaście – taka „solidarność w zbrodni” nigdy nie występuje wśród mężczyzn. Gdy w Polsce student Mieszko R. brutalnie zamordował kobietę, nikt z mężczyzn nie organizował dla niego akcji solidarnościowych ani nie usprawiedliwiał go chorobą psychiczną, choć została mu ona potem sądownie udowodniona.
Duchowy wymiar buntu feministek
Trudno patrzeć na tę sprawę wyłącznie przez pryzmat paragrafów; dotykamy tu bowiem głębokiego wymiaru duchowego.
Dawniej przy kołyskach wieszano czerwoną wstążkę, by chronić niemowlęta przed Lilith – mityczną pierwszą żoną Adama – według zrodzonej w judaizmie ok. X w. legendy. Kobietą, która odmówiła posłuszeństwa Bogu oraz mężowi, odrzuciła jakiekolwiek podporządkowanie. Według innej mitologii, porywała dzieci. Współczesny, wojujący feminizm to właśnie duchowa spadkobierczyni Lilith. To nie przypadek, że jej imię noszą radykalne magazyny feministyczne, manifesty oraz organizacje ułatwiające aborcję.
Dzisiejsza Lilith nie porywa już jednak dzieci. Ona sprawia, że pod hasłem „niezależności” albo „prawa wyboru” dzieci po prostu się nie rodzą.
Choć środowiska lewicowe negują istnienie świata duchowego, to realnie przenika on nasze postawy. Aborcja i akceptacja dla infanticydu mają charakter demoniczny, ponieważ u ich podstaw leży absolutny kult własnego „ja”. „Ja”, moje samopoczucie, moje korzyści i moja kariera – to drugie imię szatana, od którego zaczęło się całe zło na świecie. Racjonalizacja zbrodni w imię wygody i własnego egoizmu to ostateczny dowód na duchowe skażenie.
Uczynienie ze zdemoralizowanej lub – co bardziej w świetle znanych faktów prawdopodobne – opetanej, potrójnej morderczyni własnych dzieci nowej ikony feminizmu obnażyło prawdziwe, przerażające oblicze walki o „prawa kobiet”. Pokazało ono, że współczesny ruch feministyczny nie dąży do równouprawnienia, lecz do zniszczenia elementarnych fundamentów naszej cywilizacji, oferując w zamian kult egoizmu, oswajanie ze złem i usprawiedliwienie dla mordowania najbardziej bezbronnych.
